Goed en met jou?

Het is vrijdagavond, ben met wat vrienden in de kroeg waar ik regelmatig kom om mijn gedachtes op nul te zetten. Ik kom wat bekende tegen, we groeten elkaar, maken een grapje en we lachen. Hoe gaat het word er gevraagd. Goed en met jou?
Het lijkt steeds meer op een ingestudeerd toneelstukje omdat de vraag niet meer gebruikt word om er echt achter te komen hoe het met iemand is, maar eigenlijk een soort beleefdheidsritueel is geworden.

Want wat nou als ik vertel dat ik al lange tijd depressief ben?

De vraag “Hoe gaat het?” vergroot steeds vaker de eenzaamheid in mij. Want omdat er maar één antwoord verwacht word, “Goed en met jou?”, voelt het alsof ik niet eerlijk kan antwoorden.

Sowieso lijkt het alsof iedereen de kunst van het luisteren tegenwoordig verleerd is. We luisteren niet meer naar een verhaal van een ander, zonder de behoefte te voelen om het te willen overtreffen. Alsof alles een wedstrijd is geworden. Alsof alles alleen nog maar draait om leuker gevonden te worden dan een ander.

Ik loop maar naar buiten. Even weg van iedereen, want mijn depressieve gedachtes schieten weer alle kanten op. Ik pak mijn telefoon waarop ik een zelf geschreven nummer beluister in de hoop dat er ineens iets in mij opkomt. Iets wat mijn gevoel het beste kan omschrijven of iets waardoor ik mijn gedachtes van mij af kan zetten. Ik hou er van om op dat soort momenten met muziek bezig te zijn, want ik hou van muziek die gemaakt is vanuit emotie. Op de meest kwetsbare momenten kunnen namelijk de mooiste dingen ontstaan.

Zo iets moois ontstond veel later die avond. Het was namelijk niet de vraag “Hoe gaat het?” die mij uiteindelijk uit mijn depressie heeft geholpen, maar “Vertel is iets leuks over wat je de laatste tijd hebt meegemaakt?”. Geen standaard vraag, waar dus geen standaard antwoord past.
Ik was minuten lang stil omdat ik geen antwoord had. Ik vond namelijk niks meer leuk, haalde nergens plezier uit en werd nergens gelukkig van. Toen ik dat zei
was hij niet heel verbaasd. Ik had al een keer een nummer van mij laten horen en mijn muziek is een uitlaatklep voor mijn emoties en gevoelens. De vraag die hij stelde, stelde hij waarschijnlijk ook omdat hij naar mijn muziek had geluisterd.

De kwetsbaarheid die ik voelde tijdens het delen van mijn muziek, voelde ik die avond terug als dankbaarheid. Ik voelde me eindelijk gehoord. Tegelijkertijd vroeg ik mezelf af waarom ik nooit eerder het gesprek over mijn depressie ben aangegaan. Zo bang dat er niet geluisterd zou worden, dat ik mezelf maar niet liet horen.

Ik raad iedereen na die avond daarom ook aan om is wat vaker te luisteren. Niet alleen naar een ander maar vooral naar jezelf. We gaan allemaal naar de sportschool om steeds zwaarder te kunnen bankdrukken of stapje voor stapje je conditie te vergroten, maar mentaal kiezen we vaak voor de minste weg van de weerstand. Een sigaret tegen de stress of een drankje om niet na te denken over een probleem. Maar juist het opzoeken van die weerstand heeft mij geholpen om er weer boven op te komen.

Ik zoek mijn mentale weerstand op in de vorm van koud douchen en mediteren. Tijdens het mediteren kan ik negatieve gedachtes los laten en ruimte maken voor nieuwe positieve energie en geef ik mijzelf de tijd om te luisteren naar waar mijn lichaam behoefte aan heeft.

Zo had ik dus de behoefte aan minder negatieve energie om mij heen. Daardoor ben ik gestopt met al mijn social media en zet minimaal 1 keer per week mijn telefoon uit.

En met de tijd, die ik nu niet verspil aan het eindeloos scrollen en het bekijken van filmpjes die ik al minimaal 100 keer gezien heb, doe ik leuke dingen. Zodat ik de volgende keer wel een antwoord heb.

Dus “Vertel me iets leuks over wat jij hebt meegemaakt de laatste tijd”