Hoe stage zorgde voor een burn-out

In februari 2020 begon in met mijn stage in het ziekenhuis, iets waarvan ik altijd heb gedroomd. Het was een super leerzame afdeling en iedereen was heel behulpzaam. Samen met vijf andere stagiaires van zowel het HBO als MBO was ik begonnen met deze leerzame periode.

In maart was er het eerste COVID-19 geval in Nederland, dit werd de aanleiding voor mijn mentale klachten. Het werd steeds drukker, leerdoelen werden lastiger om te behalen, colleges werden online gehouden en ik was pas op kamers gaan wonen in Rotterdam. Hierdoor was ik veel alleen na mijn stage en was het lastig om alle lastige situaties die zich voordeden op stage te bespreken en mijn emoties te uiten naar anderen.

Langzaamaan ging mijn bijbaan er ook onder lijden, ik kreeg last van hartkloppingen, was sneller geïrriteerd, kon de drukte minder goed hebben en werd vaker ziek. Aangezien mijn bijbaan ook met patiënten was, vond ik dit heel lastig om vol te houden. Een van mijn vriendinnen was een collega bij mijn bijbaan en daar vertelde ik mijn “klachten” aan.

Toch bleef ik door werken en doorgaan met stage, omdat ik vond dat ik niet zo moest zeuren. In november was het zo erg dat ik wakker werd en alleen maar kon huilen omdat ik zo intens moe was en letterlijk een hele dag kon slapen zonder het gevoel te hebben uitgerust te zijn. Ik ben toen in gesprek gegaan met mijn baas van mijn bijbaan en ben toen een maand ziekgemeld om bij te komen.

Door de ziekmelding werd ik wakker geschud en heb ik contact opgenomen met mijn huisarts. Deze heb ik telefonisch het verhaal verteld en werd er direct een afspraak bij de POH-GGZ ingepland en hierna werd ik doorverwezen naar de psycholoog. Hier heb ik een tijdje bij gelopen. Omdat ik het gevoel had dat alleen gesprekken bij een psycholoog mij niet voldoende hielpen, heb ik na een paar weken weer contact opgenomen met mijn huisarts en kreeg ik antidepressiva voorgeschreven gekregen. Dit hielp mij echt ontzettend! Vanuit hier ben ik meer gaan sporten en kon ik weer wat dingen die ik leuk vond oppakken.

In mei begon ik me echt weer helemaal mezelf te voelen en heb ik met de huisarts besproken om de antidepressiva af te bouwen, dit lukte zo goed. Ik ben zo blij dat ik toch geluisterd heb naar de adviezen van mijn vriendinnen en de stap heb genomen om mentale hulp te zoeken en het niet alleen op te lossen. Anders had ik wellicht nog steeds niet geweest waar ik nu ben. Ik kan oprecht zeggen dat ik nu écht gelukkig ben!